“De meeste mensen denken dat verandering begint met een groot besluit. Vaak begint het met iets wat je ineens niet meer kunt negeren.”
Over Miranda
Ik ben Miranda de Jong (1967), al 35 jaar samen met dezelfde man en moeder van drie volwassen zonen. Ik groeide op in Friesland en woon inmiddels al jaren in Den Haag, dicht bij zee en duinen. Ik hou van bewegen: hardlopen, fietsen, schaatsen, skiën en zeilen. Van lange gesprekken, muziek, films, boeken, mensen die iets durven zeggen en humor op momenten waarop het allemaal misschien iets te serieus dreigt te worden.
Ik heb altijd gemakkelijk dingen ondernomen. Studeren, van richting veranderen, reizen, ergens alleen naartoe gaan, een nieuwe baan aannemen, opnieuw beginnen. Achteraf verbaas ik me soms over wat ik allemaal tamelijk vanzelfsprekend heb gedaan. Die nieuwsgierigheid en zin om de wereld in te gaan zijn nog steeds een belangrijk deel van mij. Ik herken het inmiddels ook bij mijn zonen, ieder weer op zijn eigen manier. Dat vind ik een van de fascinerende kanten van een gezin: je geeft van alles door zonder dat je daar ooit voor bent gaan zitten.
Waar ik vandaan kom
Ik groeide als jongste van drie kinderen op in een gezin waarin veel voelbaar was en lang niet alles werd uitgesproken. Mijn broer was negen jaar ouder, mijn zus zes jaar. Mijn vader kwam uit een Fries boerengezin waarin hard werken vanzelf sprak en gevoelens weinig ruimte kregen. Als oudste zoon koos hij een ander leven en werd radiotelegrafist op de Grote Vaart. Hij was maanden van huis en kwam daarna weer thuis in een gezin dat in de tussentijd gewoon was doorgegaan.
Mijn moeder was warm, romantisch en verlangde sterk naar aandacht en contact. Als jonge vrouw was ze ooit gevallen voor een man in het prachtige witte uniform van de zeevaartschool. Hun huwelijk werd moeizaam. Mijn vader kon streng en bepalend zijn en met emoties had hij weinig op. Tijdens ruzies kon hij tegen mijn moeder zeggen: ‘Doe niet zo hysterisch, al die emoties.’ Wij kinderen hoorden dat natuurlijk ook.
Ik voelde juist veel en had snel in de gaten wat er om me heen gebeurde. Ik merkte wanneer de sfeer veranderde, voelde spanning tussen mensen en wist vaak eerder hoe iemand erbij zat dan wat diegene daar zelf over zei. Tegelijkertijd leerde ik om mijn eigen geraaktheid liever niet te veel te laten zien. Kwetsbaarheid voelde ongemakkelijk, flink zijn lag me beter en doorgaan kon ik uitstekend.
Dat heeft lang heel goed bij mij gepast. Ik was zelfstandig, ondernemend, enthousiast en gewend mijn eigen weg te zoeken. Er zat alleen veel meer gevoel onder dan ik mezelf toestond te laten zien.
De wereld in
Mijn route liep via verschillende studies en uiteindelijk communicatiewetenschap, marketing en bedrijfseconomie naar zo’n twintig jaar in het nationale en internationale bedrijfsleven, onder andere bij KLM en Sanoma. Ik hield van tempo, ideeën, verantwoordelijkheid en mensen. Sollicitatiegesprekken gingen me opvallend gemakkelijk af. Ik kon enthousiast vertellen, wist mezelf goed neer te zetten en kreeg regelmatig de baan waarop ik had gehoopt. Daarna begon natuurlijk het echte werk.
Ik was ambitieus, direct, zelfstandig en behoorlijk uitgesproken. Wanneer ik zag dat iets volgens mij beter kon, zei ik dat meestal. Ik waardeerde mensen die hetzelfde deden en had weinig geduld met collega’s die in mijn ogen vooral meeliepen of zorgvuldig leken te voelen uit welke hoek de wind waaide. Sommige van die mensen kwamen vervolgens terecht in managementteams waarvoor ik zelf niet werd gevraagd. Daar kon ik behoorlijk verontwaardigd over zijn en tegelijk veel meer door geraakt worden dan ik wilde toegeven.
Met de jaren ben ik anders naar die periode gaan kijken. Ik zag dat sommige mensen die ik destijds wat braaf vond uitstekend konden aanvoelen wanneer het moment gekomen was om iets te zeggen, hoe je ruimte laat voor een ander en hoe je invloed hebt zonder altijd vooraan te staan. Ik begon ook beter te zien wat ik zelf deed wanneer iets me raakte: harder werken, steviger worden, doorgaan en vooral zorgen dat niemand al te veel merkte van de twijfel die daar soms onder zat.
Op een gegeven moment werkte dat niet meer. Ik raakte steeds verder verwijderd van iets wat eigenlijk altijd al bij mij had gehoord: mijn gevoeligheid, mijn vermogen om heel precies te voelen wat er in mijzelf en tussen mensen gebeurt en daar ook op te vertrouwen.
Rond mijn veertigste gooide ik mijn werkende leven om. Ik begon aan de opleiding tot integratief psychotherapeut en hypnotherapeut, later volgde EFT-relatietherapie en in de jaren daarna ben ik me blijven verdiepen en scholen. Inmiddels werk ik bijna twintig jaar als therapeut.
Dichter bij mezelf
Die verandering heeft zich ook in mijn eigen leven voltrokken. Ik ben al 35 jaar samen met dezelfde man. In al die jaren zijn er periodes geweest waarin we elkaar gemakkelijk vonden en periodes waarin dat veel meer moeite kostte. We hebben onzekerheden gekend, aantrekkingskracht buiten onze relatie, afstand en momenten waarop we elkaar behoorlijk uit het oog verloren. Soms moesten we opnieuw kijken naar wat we samen hadden, wat ieder van ons miste en of we elkaar nog werkelijk konden bereiken.
We hebben drie zonen grootgebracht en nu zij volwassen zijn zie ik weer andere dingen. Ik herken eigenschappen van mezelf in hen waarvan ik me vroeger nauwelijks bewust was. Hun vader en ik verschillen ook. Ik ben eerder van ga maar, probeer maar, komt wel goed en hij kijkt langer naar wat er allemaal kan gebeuren. Onze zonen hebben van allebei iets meegenomen en voegen daar uiteraard ruimschoots hun eigen varianten aan toe. Ik vind het prachtig om te zien.
De afgelopen jaren verloor ik mijn broer, mijn ouders, dierbare vrienden en onze hond. Ik ben ouder geworden, heb afscheid genomen, opnieuw gekeken naar mijn huwelijk, mijn moederschap en mijn werk en ben dichter terechtgekomen bij een deel van mezelf dat er al heel lang was.
Ik hoef gevoelens inmiddels niet meer eerst weg te werken voordat ik ze serieus neem. Ik kan geraakt zijn en erbij blijven, veel voelen zonder er onmiddellijk iets mee te hoeven doen en gemakkelijker verdragen dat het leven soms ingewikkeld is. Er is meer rust gekomen, meer ontspanning en ook meer plezier.
Het bijzondere is dat juist daardoor iets wat ik als kind al sterk had veel vrijer beschikbaar is geworden. Ik zie veel. Ik merk vaak dat iemand geraakt wordt voordat diegene daar zelf woorden voor heeft. Ik zie een gezicht veranderen terwijl iemand zegt dat het hem eigenlijk niets doet, hoor wanneer een antwoord heel overtuigend klinkt en voel tegelijkertijd dat er iets in de kamer verschuift. Bij stellen zie ik hoe snel twee mensen op elkaar reageren, soms in een paar seconden, en hoeveel er in zo’n klein moment kan gebeuren.
Dat is een belangrijk deel van hoe ik nu werk. Mijn analytische kant is er nog, mijn directheid ook, net als mijn enthousiasme, nieuwsgierigheid en behoefte om dingen werkelijk te begrijpen. Daar is veel meer ruimte omheen gekomen. Ik kan vertragen, dichtbij blijven wanneer iets emotioneel wordt en wachten wanneer woorden nog niet meteen komen. Humor hoort daar voor mij net zo vanzelfsprekend bij. Soms wordt er in mijn kamer gehuild en even later hard gelachen om de wonderlijke manieren waarop mensen zichzelf en elkaar in de knoop kunnen krijgen.
Ik voel me in mijn werk vrijer dan vroeger, juist omdat ik niets van mezelf hoef weg te houden om professioneel te zijn. Mijn kennis, ervaring, verstand, intuïtie, gevoeligheid en humor mogen allemaal meedoen.
Ik neem mijn vak serieus en mezelf met een korrel zout.
Na bijna twintig jaar in dit vak vind ik mensen nog steeds ongelooflijk interessant.
▲ Lees minderWerkwijze
Waar we naar kijken
Mensen komen vaak binnen met één duidelijke vraag. Problemen in een relatie, spanningen op het werk, steeds terugkerende conflicten, onrust, twijfel of het gevoel vast te lopen in zichzelf.
In de gesprekken kijken we samen naar wat er zichtbaar wordt in contact met anderen én naar wat er vanbinnen gebeurt op het moment dat spanning ontstaat.
Soms gaat dat over communicatie of terugkerende patronen. Soms over emoties die moeilijk voelbaar zijn geworden. Soms over grenzen, hechting, controle, verantwoordelijkheid of oude manieren van overleven die ooit helpend waren, maar later in relaties juist kunnen gaan vastzetten.
Hoe ik werk?
Ik werk integratief. Integratieve therapie kijkt naar de mens als geheel en naar de samenhang tussen denken, voelen en doen, omdat deze lagen voortdurend op elkaar inwerken en samen bepalen hoe je je beweegt in contact met anderen.
In relaties worden deze lagen vaak tegelijk geraakt, waardoor reacties snel kunnen ontstaan en zich herhalen zonder dat je precies begrijpt waarom dat gebeurt.
We werken daarom steeds op drie met elkaar verweven lagen.
Inzicht
We onderzoeken patronen en kijken naar wat zich herhaalt, naar wat je raakt en naar wat je meebrengt uit eerdere ervaringen en uit je gezin van herkomst, zodat je beter gaat begrijpen waarom bepaalde reacties steeds terugkomen.
Emotie
Onder gedrag liggen gevoelens die soms direct voelbaar zijn en soms meer op de achtergrond aanwezig blijven. In de gesprekken ontstaat ruimte om daar contact mee te maken, zodat duidelijker wordt wat er werkelijk speelt en wat daarin belangrijk is voor jou.
Lichaam en zenuwstelsel
Veel reacties ontstaan sneller dan je hoofd kan volgen, waardoor je lichaam vaak al reageert voordat je bewust kunt nadenken over wat er gebeurt. Door te vertragen en aandacht te brengen naar signalen in je lichaam ontstaat er meer bewustzijn, en daarmee ook meer ruimte om anders te reageren in situaties die je raken.
In de sessies combineer ik analytische scherpte met emotionele diepgang. We onderzoeken patronen en dynamieken zorgvuldig en kijken tegelijk naar wat er in het moment zelf gebeurt: in emoties, in reacties, in het lichaam en in het contact tussen mensen.
Cliënten ervaren de gesprekken vaak als verdiepend, helder, confronterend en tegelijk praktisch toepasbaar in het dagelijks leven.
Professionele achtergrond
Ik ben gekwalificeerd integratief therapeut en hypnotherapeut, en gecertificeerd EFT relatietherapeut. Ik studeerde aan de Universiteit van Amsterdam en de Nederlandse Academie voor Psychotherapie.
Daarnaast volg ik doorlopend scholing en verdiepingsopleidingen in hechting, systeemtherapie, neurobiologische inzichten en lichaamsgerichte benaderingen, en andere verdiepende vormen van therapie en persoonlijke ontwikkeling. Intervisie en supervisie zijn vaste onderdelen van mijn werk, zodat mijn kennis en vaardigheden scherp blijven.
Sessies en trajecten
We starten altijd met een uitgebreide intake waarin we samen kijken naar de hulpvraag, achtergrond en patronen die een rol spelen.
Van daaruit ontstaat meestal een traject van ongeveer 8 tot 10 sessies. Soms zijn enkele gesprekken voldoende om weer beweging te voelen, soms vraagt een proces meer tijd en diepgang. De meeste trajecten blijven binnen ongeveer 15 sessies.
De sessies duren bewust 90 minuten. Veel therapeuten werken met gesprekken van 60 of 75 minuten. In mijn ervaring ontstaat er juist meer rust, verdieping en ruimte wanneer er geen haast is. Die extra tijd maakt het mogelijk om niet alleen te begrijpen wat er speelt, maar ook stil te staan bij wat er gevoeld, zichtbaar of doorbroken wil worden.
Er is ruimte om te vertragen, te reflecteren, te oefenen, te voelen, soms te lachen en werkelijk tot de kern te komen. Juist daardoor ervaren veel cliënten dat veranderingen ook beter beklijven in het dagelijks leven.
Voor wie het past
Ze zoeken geen plek om te klagen, maar helderheid en verandering.
Ze verlangen naar meer rust, verbinding en diepgang; met beide voeten op de grond, en zijn bereid om ook naar hun eigen aandeel te kijken.
Even frisse lucht?
Naar buiten
“Sommige gesprekken krijgen meer ruimte wanneer je naast elkaar loopt.”
De meeste gesprekken vinden plaats in mijn praktijkruimte. Daar zie ik hoe iemand binnenkomt, stilvalt, wegkijkt, begint te lachen of zoekt naar woorden voor iets wat zich moeilijk laat zeggen. Zeker in relatiegesprekken vertelt de manier waarop mensen naar elkaar kijken, op elkaar reageren of elkaar juist missen vaak een eigen verhaal.
Soms kiezen we ervoor om naar buiten te gaan.
We wandelen door de duinen, langs het strand of door het bos. Het gesprek krijgt daar een ander ritme. Terwijl we lopen, verschuift de aandacht vanzelf tussen wat er gezegd wordt en wat zich onderweg aandient. Een vraag mag een tijdje meelopen. Een gedachte hoeft nergens direct naartoe. Er is ruimte om te kijken, te mijmeren en stil te vallen.
Wandelgesprekken zet ik vooral in binnen individuele trajecten. Welke vorm passend is, hangt af van de vraag, de persoon en het moment.
Soms zitten we op de bank. Soms lopen we door de duinen. De inhoud bepaalt de vorm.