Verlies

Een relatie kan voorbij zijn terwijl je hand in de supermarkt nog automatisch naar zijn favoriete koffie gaat. Na een overlijden kan je wereld volledig veranderd zijn en staat op dinsdagochtend gewoon de vuilniswagen voor de deur. Je kunt rouwen om je gezondheid, een toekomst die er niet gekomen is of om iets wat je van iemand nodig had en nooit hebt gekregen. En ondertussen moet de tandarts nog worden afgezegd, vraagt iemand wat je met kerst doet en sta je in de rij bij de bakker terwijl je denkt: hoe kan iedereen hier gewoon brood staan kopen?

Verlies heeft de hinderlijke gewoonte zich weinig aan te trekken van wat een passende termijn zou zijn. Soms vraagt iemand maanden later hoe het met je gaat en hoor je jezelf goed zeggen, omdat het eerlijke antwoord niet tussen de koffie en de volgende afspraak past. Een geur, een liedje of een jas die nog aan de kapstok hangt kan ineens meer doen dan een middag praten. Wat verloren is, verdwijnt niet netjes uit je leven omdat de tijd verstrijkt. Het krijgt er langzaam een andere plek in, terwijl het gewone leven – soms bijna beledigend gewoon – verdergaat.