Ouderschap

Je hoort jezelf precies die zin zeggen waarvan je vroeger dacht: zo word ik dus nóóit. Je dochter rolt één keer met haar ogen en jij reageert alsof ze zojuist jullie hele opvoeding heeft afgekeurd. Je zoon zegt dat er niks is, jij vraagt nog vier keer of er écht niks is en bent vervolgens verbaasd dat hij naar zijn kamer verdwijnt. Naar die kamer waar de natte handdoek al drie dagen op de grond ligt, de glazen zich op het nachtkastje verzamelen en je bij het openen van de deur even denkt: is dit nou echt alleen bij ons zo? Natuurlijk weet je best dat er achter andere voordeuren ook handdoeken beschimmelen en ouders uit hun slof schieten. Toch blijft het hardnekkige vermoeden bestaan dat andere gezinnen het allemaal nét iets gezelliger, rustiger en pedagogisch verantwoorder doen.

Kinderen kunnen ons raken op plekken waarvan we het bestaan soms pas ontdekken wanneer zij er feilloos op drukken. We willen ze beschermen en moeten ze loslaten, willen belangstelling tonen zonder ons overal mee te bemoeien, willen het anders doen dan onze eigen ouders en horen soms toch hun woorden uit onze mond komen. Ondertussen verandert je kind steeds opnieuw en verandert jouw plaats mee. Misschien zit juist daar een van de lastigste kanten van ouderschap: dichtbij blijven terwijl degene die je ooit overal voor nodig had jou steeds minder nodig heeft.